Net weer geknuffeld. Noodgedwongen want de vloer moest weer schoon, er is water op de betonvloer buiten blijven staan en ergens doorheen gesijpeld :\
Dus de beukensnippers waren vochtig en dat kan natuurlijk niet blijven liggen. Nu is alles weer lekker fris :)
Als ik met mijn handen het blok in ga doen ze heel angstig, maar zodra ik ze gepakt heb ontspannen ze *smelt* Ik ben er ondertussen eigenlijk wel van overtuigd dat het op deze manier gaat lukken voldoende basis voor een tamme vogel te leggen :D
En mams en paps worden zooooooooo boos op me terwijl ik daar schandalig sta te genieten met die kleintjes in mijn handen.
Foto's maken gaat niet als ik alleen ben, ik heb twee handen voor 1 kuiken nodig en omdat ik IN hun hok sta heb ik niets om ze op te zetten behalve de vloer. En dat vind ik geen optie eigenlijk.
Maar eens per week is ook wel leuk, dan zie je ze lekker groeien. Zo stom ik sta dus steeds met tranen in mijn ogen, zo ontroerend vind ik het dat onze 2ehands kippen waarvan 1 echte gestoorde kneus nu papa en mama spelen en het zooooooooo fantastisch doen :D
dinsdag 31 augustus 2010
zondag 29 augustus 2010
Socialiceren?
Gisteren hebben we weer een 'socialisatie sessie' ingelast en de gelegenheid gebruikt om foto's te maken.
Eerder die week had ik ze ook al twee keer even bij me maar daar heb ik geen foto's van.
Ze groeien als kleine kooltjes, de rode staartjes zijn nu bij alle drie goed zichtbaar :) Gisteren bleef Koko nadat wij al klaar waren met de jongen lekker buiten. Roxy vloog naar binnen zodra het luik weer open ging om linea recta door het invlieggat te kijken of iedereen er nog was. Het lijkt er op alsof Koko, hoewel ze het echt niet leuk vind hoor, er in elk geval wat meer vertrouwen in krijgt, dat ze niet ineens een leeg blok vind.
Ik voel me ook echt een beetje schuldig als ik met mijn armen vol kleintjes sta maar als we op deze manier vast "iets" kunnen opbouwen met de kuikens maakt dat veel goed.
Eerder die week had ik ze ook al twee keer even bij me maar daar heb ik geen foto's van.
Ze groeien als kleine kooltjes, de rode staartjes zijn nu bij alle drie goed zichtbaar :) Gisteren bleef Koko nadat wij al klaar waren met de jongen lekker buiten. Roxy vloog naar binnen zodra het luik weer open ging om linea recta door het invlieggat te kijken of iedereen er nog was. Het lijkt er op alsof Koko, hoewel ze het echt niet leuk vind hoor, er in elk geval wat meer vertrouwen in krijgt, dat ze niet ineens een leeg blok vind.
Ik voel me ook echt een beetje schuldig als ik met mijn armen vol kleintjes sta maar als we op deze manier vast "iets" kunnen opbouwen met de kuikens maakt dat veel goed.
maandag 23 augustus 2010
En het groeit en groeit...
Nieuwe foto's :)
Deze foto's zijn van het weekend gemaakt, 4 weekjes oud zijn ze.
Het gaat erg goed. Beide vogels voeren, zijn beschermend maar verdragen het nog steeds dat we dagelijks het blok openen en een kop koffie drinken voor de ingang. Daarbij kletsen we 100-uit om de kleintjes zoveel mogelijk te laten wennen aan onze stemmen. Mams zit daarbij meestal op de stok voor de ingang, pa bekijkt het vanaf de bovenste zitstok. Ze zijn er kalm onder maar we dienen gepaste afstand te bewaren anders krijgen we klappen :)
Zoals te zien was het blok wel toe aan een schoonmaakbeurt en of ze het wist... Konden we haar buitensluiten en aan het schoonmaken. Vorig weekend had Lief daarvoor een luikje van gaas voor het buitenluik gemaakt dat we van buitenaf kunnen bedienen. Dan kunnen ze meekijken als we de jongen pakken, Wesly kwam met die tip :thumsup:
Vandaar de vieze handen van mijn man, terwijl hij het blok leeg stond te graven zat ik op het pak houtsnippers met de kleintjes op schoot. Later even geruild voor de foto's :)
Ze zijn wel wat voorzichtiger de kleintjes, blazen soms als we het blok open doen maar ontdooien dan snel weer en schreeuwen niet. Nu hopen we dat als we ze regelmatig even kunnen knuffelen we de onzekerheid binnen de perken kunnen houden. De jongste was ronduit nieuwsgierig toen ze (we noemen het een ze :/ ) op schoot zat. Mams was er niet blij mee maar wel met het stukje bio mueslireep wat voor haar klaar lag ;) Hopelijk durft ze nu nog naar buiten, vandaag was echt takke weer en dan zien we sowieso alleen pa buiten.
Deze foto's zijn van het weekend gemaakt, 4 weekjes oud zijn ze.
Het gaat erg goed. Beide vogels voeren, zijn beschermend maar verdragen het nog steeds dat we dagelijks het blok openen en een kop koffie drinken voor de ingang. Daarbij kletsen we 100-uit om de kleintjes zoveel mogelijk te laten wennen aan onze stemmen. Mams zit daarbij meestal op de stok voor de ingang, pa bekijkt het vanaf de bovenste zitstok. Ze zijn er kalm onder maar we dienen gepaste afstand te bewaren anders krijgen we klappen :)
Zoals te zien was het blok wel toe aan een schoonmaakbeurt en of ze het wist... Konden we haar buitensluiten en aan het schoonmaken. Vorig weekend had Lief daarvoor een luikje van gaas voor het buitenluik gemaakt dat we van buitenaf kunnen bedienen. Dan kunnen ze meekijken als we de jongen pakken, Wesly kwam met die tip :thumsup:
Vandaar de vieze handen van mijn man, terwijl hij het blok leeg stond te graven zat ik op het pak houtsnippers met de kleintjes op schoot. Later even geruild voor de foto's :)
Ze zijn wel wat voorzichtiger de kleintjes, blazen soms als we het blok open doen maar ontdooien dan snel weer en schreeuwen niet. Nu hopen we dat als we ze regelmatig even kunnen knuffelen we de onzekerheid binnen de perken kunnen houden. De jongste was ronduit nieuwsgierig toen ze (we noemen het een ze :/ ) op schoot zat. Mams was er niet blij mee maar wel met het stukje bio mueslireep wat voor haar klaar lag ;) Hopelijk durft ze nu nog naar buiten, vandaag was echt takke weer en dan zien we sowieso alleen pa buiten.
Mamagaai :)
Papagaai :P
zondag 8 augustus 2010
Toch wel erg schattig...
Even een update en nieuwe foto's :)
Het gaat goed met de jongen, het is grappig om te zien dat ze alle drie een ander koppie hebben. Jong 3 heeft een bos pluisjes op het koppie ;D
Ik zou eigenlijk vanaf vandaag of morgen de oudste moeten ringen maar we (Lief en ik) hebben unaniem besloten dat we ze door de dierenarts laten ringen als ze het blok uit zijn. We willen ze toch laten controleren en testen op PBFD e.c.t.
Nu gaan we elke ochtend als ik eten en drinken vervang samen op "kraamvisite". Dat vinden beide vogels prima, Koko was in het begin erg wantrouwig maar ik geloof dat ze er op begint te vertrouwen dat we onze handen thuis houden en alleen kijken. De kleintjes lijken nieuwsgierig en vertonen geen enkele angst. Ik ben bang dat vertrouwen weer te verliezen als ik ga ringen, dat is eigenlijk de hoofdreden om het door de DA te laten doen als ze ouder zijn.
Deze foto's zijn van gisteren, vandaag zaten ze echt op hun pootjes. Foto's maken valt niet mee, dat flitsen werkt niet meer omdat de jongen zo groot zijn dat je ze door de slagschaduw die de flits maakt helemaal niet meer ziet. Mijn telefoon flits niet, bovendien zou ik dan dichterbij moeten dan ze goed vind.
Als ik deze lens ooit wil verkopen zal ik de nieuwe eigenaar moeten uitleggen hoe de krassen op de lenshoed komen. *lach* Daar zet Koko regelmatig een snavel in. Ik moet vrij dichtbij de kier anders zie je veel hout en weinig vogel. Gisteren liet ik haar de foto's zien en toen tikte ze heel zacht met haar snavel 3x tegen het LCD schermpje van de cam om vervolgens met fluistergeluidjes in het blok te kijken. Alsof ze wou kijken of ze daar nog wel zaten. *smelt*
Soms zegt ze "hallo" of "Heeeeeeeeeey jongetjessssssss" als ze terug het blok in gaat. Roxy begroet mij niet langer met een luide boer of een wind maar een vrolijk HALLoooooooooooooowww en een voldane soooooooooooooooow als de bakjes weer vol zijn :D
Het gaat goed met de jongen, het is grappig om te zien dat ze alle drie een ander koppie hebben. Jong 3 heeft een bos pluisjes op het koppie ;D
Ik zou eigenlijk vanaf vandaag of morgen de oudste moeten ringen maar we (Lief en ik) hebben unaniem besloten dat we ze door de dierenarts laten ringen als ze het blok uit zijn. We willen ze toch laten controleren en testen op PBFD e.c.t.
Nu gaan we elke ochtend als ik eten en drinken vervang samen op "kraamvisite". Dat vinden beide vogels prima, Koko was in het begin erg wantrouwig maar ik geloof dat ze er op begint te vertrouwen dat we onze handen thuis houden en alleen kijken. De kleintjes lijken nieuwsgierig en vertonen geen enkele angst. Ik ben bang dat vertrouwen weer te verliezen als ik ga ringen, dat is eigenlijk de hoofdreden om het door de DA te laten doen als ze ouder zijn.
Deze foto's zijn van gisteren, vandaag zaten ze echt op hun pootjes. Foto's maken valt niet mee, dat flitsen werkt niet meer omdat de jongen zo groot zijn dat je ze door de slagschaduw die de flits maakt helemaal niet meer ziet. Mijn telefoon flits niet, bovendien zou ik dan dichterbij moeten dan ze goed vind.
Als ik deze lens ooit wil verkopen zal ik de nieuwe eigenaar moeten uitleggen hoe de krassen op de lenshoed komen. *lach* Daar zet Koko regelmatig een snavel in. Ik moet vrij dichtbij de kier anders zie je veel hout en weinig vogel. Gisteren liet ik haar de foto's zien en toen tikte ze heel zacht met haar snavel 3x tegen het LCD schermpje van de cam om vervolgens met fluistergeluidjes in het blok te kijken. Alsof ze wou kijken of ze daar nog wel zaten. *smelt*
Soms zegt ze "hallo" of "Heeeeeeeeeey jongetjessssssss" als ze terug het blok in gaat. Roxy begroet mij niet langer met een luide boer of een wind maar een vrolijk HALLoooooooooooooowww en een voldane soooooooooooooooow als de bakjes weer vol zijn :D
woensdag 4 augustus 2010
Vreemde vogels...
Het gaat goed met de kleinen, als het goed is krijg ik via een kennis die pas een paar koppels grijzen heeft gekocht voor de kweek vaste voetringen, die moeten dan in principe op tijd binnen zijn.
Maar.........
Ze zijn zoooooooo beschermend, en ze doen het zo goed nu, ik ben als de dood dat ze na het onvermijdelijke gevecht om de jongen eruit te halen veranderen in hun gedrag... Nog meer beschermend, agressiever... Ik kan nu wel niet echt makkelijk foto's maken maar ze springen niet het hok uit om me te grijpen. Dus de jongen zien ook niet van die onzin en als ze straks het blok uitkomen zou ik het fijn vinden om in de vlucht te kunnen stappen om daar contact te kunnen maken.
Ik heb ook al gehoord dat sommige koppels stoppen met voeren na het ringen, of de jongen verminken al dan niet om de ringen eraf te halen... Iews :(
Mijn man heeft een hele grote voorkeur om niet te ringen. We willen toch naar de dierenarts met ze voor bloedafname zodat ze kunnen worden onderzocht op verschillende ziektes. Als we toch naar de dierenarts gaan kan hij ze met knijpringen ringen. Daar voel ik eigenlijk ook wel voor... dus misschien dat ik de ringetjes van Marlies om mijn nek ga hangen als aandenken aan onze 1e kuikens ;)
Ik heb mijn verhaal op diverse fora gepost en op 1 van die fora gaf iemand zijn nummer zodat ik kon bellen voor advies. Altijd leuk! Alleen zat die man constant te pushen om de kuikens uit het blok te halen. Ik kon ze zo bij hem brengen hij kon me er alleen niet veel voor geven want het aanbod was zoooooo groot. En voortaan kon ik de eitjes ook wel bij hem brengen als we zelf geen geen jongen willen maar daar gaf ie niets voor. *grin* Jah... dat schiet lekker op, dan gaat Koko vrolijk weer aan het leggen en gaat hij de jongen wel vanaf de eerste dag pappen en aan jan en alleman verkopen als ie ze maar kwijt is. Vreemde vogel, die denkt zeker dat ik blond ben... ;)
Ze moeten uiteindelijk een nieuw huis, maar er is plaats om ze zo maar 3 jaar te houden, allemaal. Dus ze gaan alleen weg tegen een normale prijs naar normale fijne lieve leuke mensen. Anders eten we ze net zo lief zelf op :P
Maar.........
Ze zijn zoooooooo beschermend, en ze doen het zo goed nu, ik ben als de dood dat ze na het onvermijdelijke gevecht om de jongen eruit te halen veranderen in hun gedrag... Nog meer beschermend, agressiever... Ik kan nu wel niet echt makkelijk foto's maken maar ze springen niet het hok uit om me te grijpen. Dus de jongen zien ook niet van die onzin en als ze straks het blok uitkomen zou ik het fijn vinden om in de vlucht te kunnen stappen om daar contact te kunnen maken.
Ik heb ook al gehoord dat sommige koppels stoppen met voeren na het ringen, of de jongen verminken al dan niet om de ringen eraf te halen... Iews :(
Mijn man heeft een hele grote voorkeur om niet te ringen. We willen toch naar de dierenarts met ze voor bloedafname zodat ze kunnen worden onderzocht op verschillende ziektes. Als we toch naar de dierenarts gaan kan hij ze met knijpringen ringen. Daar voel ik eigenlijk ook wel voor... dus misschien dat ik de ringetjes van Marlies om mijn nek ga hangen als aandenken aan onze 1e kuikens ;)
Ik heb mijn verhaal op diverse fora gepost en op 1 van die fora gaf iemand zijn nummer zodat ik kon bellen voor advies. Altijd leuk! Alleen zat die man constant te pushen om de kuikens uit het blok te halen. Ik kon ze zo bij hem brengen hij kon me er alleen niet veel voor geven want het aanbod was zoooooo groot. En voortaan kon ik de eitjes ook wel bij hem brengen als we zelf geen geen jongen willen maar daar gaf ie niets voor. *grin* Jah... dat schiet lekker op, dan gaat Koko vrolijk weer aan het leggen en gaat hij de jongen wel vanaf de eerste dag pappen en aan jan en alleman verkopen als ie ze maar kwijt is. Vreemde vogel, die denkt zeker dat ik blond ben... ;)
Ze moeten uiteindelijk een nieuw huis, maar er is plaats om ze zo maar 3 jaar te houden, allemaal. Dus ze gaan alleen weg tegen een normale prijs naar normale fijne lieve leuke mensen. Anders eten we ze net zo lief zelf op :P
dinsdag 3 augustus 2010
Een luxe probleem...
Vandaag zijn de jongen 2 weken oud en beide ouders voeren. Ze groeien geweldig goed en alles lijkt er op dat het goed zal gaan. En ja, nu hebben we dus een luxe probleem.
Van hobbyhouders zijn we ineens kwekers met alle verantwoording van dien...
We kweken al jaren met met valkparkieten maar een valkparkiet is veel makkelijker goed te huisvesten dan een Grijze Roodstaart die emotioneel kapot kan gaan van verveling, stress en eenzaamheid als deze zijn leven in gevangenschap moet doorbrengen. Onze valkparkieten gaan vaak naar particulieren die er meerdere hebben die een groot deel van de dag los door huis mogen vliegen, of naar kwekers met ruime buitenvolieres waar ze in groepen worden gehouden. Het maakt ze niet veel uit bij wie ze wonen als ze maar goed te eten, lekker de ruimte, medische hulp indien nodig en een valkparkietenmaatje hebben.
Papegaaien in de huiskamer worden nog al te vaak in kleine kooien gehouden waar ze als ze mazzel hebben af en toe eens even uit mogen. Ze maken troep, gaan niet altijd praten, en kunnen gedragsproblemen ontwikkelen waarbij ze de gezinsleden bijten, zichzelf verminken, gaan schreeuwen en meer ellende waarna zo'n vogel al snel weer wordt doorverkocht omdat het toch allemaal wel tegenviel.
Bij veel kwekers zitten ze in een kubussen van een m3 of als ze het 'lekker ruim' hebben 60x90x160 in een ruimte met kunstlicht, waar ze hun leven lang niet uit komen. Hun eitjes worden afgepakt om in de broedmachine te doen, zodat ze legsel na legsel produceren en als ze wel zelf broeden worden de jongen vaak direct of binnen 4 weken afgenomen om met de hand verder grootgebracht te worden. Waarna ze dus ook weer opnieuw zullen gaan leggen en de kweker zo tussen de 9 en 12 jongen per jaar van 1 koppel kan plukken.
Tuurlijk heb je goede eigenaren, die hun papegaai los hebben overdag, die of zelf bija altijd thuis zijn of een tweede papegaai erbij nemen. Die soms gaan wandelen of fietsen en ze, net als wij de honden, meenemen op vakantie. En goed gesocialiseerde papegaai vind dat helemaal geweldig.
En tuurlijk heb je andere kwekers, die royale vluchten met daglicht bieden en de ouders de kans geven zelf hun jongen op te voeden, maar die zijn op de vingers van 1 hand te tellen of ik heb ze domweg nog niet gevonden...
Maar nu moeten wij er ineens over na gaan denken of de jongen al dan niet tam willen maken, hoe en wanneer we daarmee gaan beginnen en... Ons dus zorgen maken over waar ze terecht gaan komen wetende dat deze vogels zomaar 60 kunnen worden en er bij ieder goedbedoelend gezin en kweker in 60 jaar heeeeeeeeel erg veel kan veranderen en dat de kans dus erg klein is dat de mensen aan wie wij ze verkopen de enige eigenaren zullen zijn.
Daar hebben we grote moeite mee, hoe blij we ook zijn om dit mee te mogen maken en hoe geweldig het is om te zien hoe blij Koko en Roxy zijn, hoe goed ze zorgen voor die lelijke kale dingen, dat Roxy geen veren meer plukt en geen andere rare stereotype gedragsafwijkingen meer laat zien omdat ie zich helemaal vogel voelt.
We hebben in elk geval besloten dat alle drie de jongen bij hun ouders blijven tot ze zelf het blok uit komen en minimaal 2 dagen hebben rond gevlogen. Blijkt dat ze niet tam genoeg worden op die manier kunnen we altijd nog zien, gelukkig hebben we ruimte zat om ze in elk geval te kunnen houden tot ze geslachtsrijp zijn (minimaal 3 jaar dus).
Ik doe er even wat foto's bij, let niet op de kwaliteit, het moet door een kier en binnen is het donker, ik moest wel flitsen maar die onboard flits werpt natuurlijk schaduwen. En aan de buitenkant van die kier zit Koko klaar om me op te vreten. ;) Op de foto's is de oudste 10 dagen oud.
Van hobbyhouders zijn we ineens kwekers met alle verantwoording van dien...
We kweken al jaren met met valkparkieten maar een valkparkiet is veel makkelijker goed te huisvesten dan een Grijze Roodstaart die emotioneel kapot kan gaan van verveling, stress en eenzaamheid als deze zijn leven in gevangenschap moet doorbrengen. Onze valkparkieten gaan vaak naar particulieren die er meerdere hebben die een groot deel van de dag los door huis mogen vliegen, of naar kwekers met ruime buitenvolieres waar ze in groepen worden gehouden. Het maakt ze niet veel uit bij wie ze wonen als ze maar goed te eten, lekker de ruimte, medische hulp indien nodig en een valkparkietenmaatje hebben.
Papegaaien in de huiskamer worden nog al te vaak in kleine kooien gehouden waar ze als ze mazzel hebben af en toe eens even uit mogen. Ze maken troep, gaan niet altijd praten, en kunnen gedragsproblemen ontwikkelen waarbij ze de gezinsleden bijten, zichzelf verminken, gaan schreeuwen en meer ellende waarna zo'n vogel al snel weer wordt doorverkocht omdat het toch allemaal wel tegenviel.
Bij veel kwekers zitten ze in een kubussen van een m3 of als ze het 'lekker ruim' hebben 60x90x160 in een ruimte met kunstlicht, waar ze hun leven lang niet uit komen. Hun eitjes worden afgepakt om in de broedmachine te doen, zodat ze legsel na legsel produceren en als ze wel zelf broeden worden de jongen vaak direct of binnen 4 weken afgenomen om met de hand verder grootgebracht te worden. Waarna ze dus ook weer opnieuw zullen gaan leggen en de kweker zo tussen de 9 en 12 jongen per jaar van 1 koppel kan plukken.
Tuurlijk heb je goede eigenaren, die hun papegaai los hebben overdag, die of zelf bija altijd thuis zijn of een tweede papegaai erbij nemen. Die soms gaan wandelen of fietsen en ze, net als wij de honden, meenemen op vakantie. En goed gesocialiseerde papegaai vind dat helemaal geweldig.
En tuurlijk heb je andere kwekers, die royale vluchten met daglicht bieden en de ouders de kans geven zelf hun jongen op te voeden, maar die zijn op de vingers van 1 hand te tellen of ik heb ze domweg nog niet gevonden...
Maar nu moeten wij er ineens over na gaan denken of de jongen al dan niet tam willen maken, hoe en wanneer we daarmee gaan beginnen en... Ons dus zorgen maken over waar ze terecht gaan komen wetende dat deze vogels zomaar 60 kunnen worden en er bij ieder goedbedoelend gezin en kweker in 60 jaar heeeeeeeeel erg veel kan veranderen en dat de kans dus erg klein is dat de mensen aan wie wij ze verkopen de enige eigenaren zullen zijn.
Daar hebben we grote moeite mee, hoe blij we ook zijn om dit mee te mogen maken en hoe geweldig het is om te zien hoe blij Koko en Roxy zijn, hoe goed ze zorgen voor die lelijke kale dingen, dat Roxy geen veren meer plukt en geen andere rare stereotype gedragsafwijkingen meer laat zien omdat ie zich helemaal vogel voelt.
We hebben in elk geval besloten dat alle drie de jongen bij hun ouders blijven tot ze zelf het blok uit komen en minimaal 2 dagen hebben rond gevlogen. Blijkt dat ze niet tam genoeg worden op die manier kunnen we altijd nog zien, gelukkig hebben we ruimte zat om ze in elk geval te kunnen houden tot ze geslachtsrijp zijn (minimaal 3 jaar dus).
Ik doe er even wat foto's bij, let niet op de kwaliteit, het moet door een kier en binnen is het donker, ik moest wel flitsen maar die onboard flits werpt natuurlijk schaduwen. En aan de buitenkant van die kier zit Koko klaar om me op te vreten. ;) Op de foto's is de oudste 10 dagen oud.
Abonneren op:
Posts (Atom)