Van hobbyhouders zijn we ineens kwekers met alle verantwoording van dien...
We kweken al jaren met met valkparkieten maar een valkparkiet is veel makkelijker goed te huisvesten dan een Grijze Roodstaart die emotioneel kapot kan gaan van verveling, stress en eenzaamheid als deze zijn leven in gevangenschap moet doorbrengen. Onze valkparkieten gaan vaak naar particulieren die er meerdere hebben die een groot deel van de dag los door huis mogen vliegen, of naar kwekers met ruime buitenvolieres waar ze in groepen worden gehouden. Het maakt ze niet veel uit bij wie ze wonen als ze maar goed te eten, lekker de ruimte, medische hulp indien nodig en een valkparkietenmaatje hebben.
Papegaaien in de huiskamer worden nog al te vaak in kleine kooien gehouden waar ze als ze mazzel hebben af en toe eens even uit mogen. Ze maken troep, gaan niet altijd praten, en kunnen gedragsproblemen ontwikkelen waarbij ze de gezinsleden bijten, zichzelf verminken, gaan schreeuwen en meer ellende waarna zo'n vogel al snel weer wordt doorverkocht omdat het toch allemaal wel tegenviel.
Bij veel kwekers zitten ze in een kubussen van een m3 of als ze het 'lekker ruim' hebben 60x90x160 in een ruimte met kunstlicht, waar ze hun leven lang niet uit komen. Hun eitjes worden afgepakt om in de broedmachine te doen, zodat ze legsel na legsel produceren en als ze wel zelf broeden worden de jongen vaak direct of binnen 4 weken afgenomen om met de hand verder grootgebracht te worden. Waarna ze dus ook weer opnieuw zullen gaan leggen en de kweker zo tussen de 9 en 12 jongen per jaar van 1 koppel kan plukken.
Tuurlijk heb je goede eigenaren, die hun papegaai los hebben overdag, die of zelf bija altijd thuis zijn of een tweede papegaai erbij nemen. Die soms gaan wandelen of fietsen en ze, net als wij de honden, meenemen op vakantie. En goed gesocialiseerde papegaai vind dat helemaal geweldig.
En tuurlijk heb je andere kwekers, die royale vluchten met daglicht bieden en de ouders de kans geven zelf hun jongen op te voeden, maar die zijn op de vingers van 1 hand te tellen of ik heb ze domweg nog niet gevonden...
Maar nu moeten wij er ineens over na gaan denken of de jongen al dan niet tam willen maken, hoe en wanneer we daarmee gaan beginnen en... Ons dus zorgen maken over waar ze terecht gaan komen wetende dat deze vogels zomaar 60 kunnen worden en er bij ieder goedbedoelend gezin en kweker in 60 jaar heeeeeeeeel erg veel kan veranderen en dat de kans dus erg klein is dat de mensen aan wie wij ze verkopen de enige eigenaren zullen zijn.
Daar hebben we grote moeite mee, hoe blij we ook zijn om dit mee te mogen maken en hoe geweldig het is om te zien hoe blij Koko en Roxy zijn, hoe goed ze zorgen voor die lelijke kale dingen, dat Roxy geen veren meer plukt en geen andere rare stereotype gedragsafwijkingen meer laat zien omdat ie zich helemaal vogel voelt.
We hebben in elk geval besloten dat alle drie de jongen bij hun ouders blijven tot ze zelf het blok uit komen en minimaal 2 dagen hebben rond gevlogen. Blijkt dat ze niet tam genoeg worden op die manier kunnen we altijd nog zien, gelukkig hebben we ruimte zat om ze in elk geval te kunnen houden tot ze geslachtsrijp zijn (minimaal 3 jaar dus).
Ik doe er even wat foto's bij, let niet op de kwaliteit, het moet door een kier en binnen is het donker, ik moest wel flitsen maar die onboard flits werpt natuurlijk schaduwen. En aan de buitenkant van die kier zit Koko klaar om me op te vreten. ;) Op de foto's is de oudste 10 dagen oud.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten