14 jaar geleden, toen de grijze roodstaart papegaai waarmee ik ben opgegroeid op 37 jarige leeftijd overleed aan een hartinfarct, kochten wij een jonge grijze roodstaart van een knul in de buurt. Koko was haar naam en ze was toen nog net geen jaar oud.
Een jaar daarna, kochten we er een twee grijze bij, Roxy. Roxy was een jaar jonger dan Koko, zat in een veel te kleine kooi op een berg stront met te ver afgeknipte vleugels en een zelf afgevreten staart. In zijn bakje lagen enkel maiskorrels want hij luste niets anders, zijn kooi kwam hij niet uit.
Koko en Roxy stonden elk aan een kant van de kamer, Roxy knapte zichtbaar op maar aaibaar werd hij niet. Los was ook geen optie dus zat hij altijd in zijn kooi. Die was niet echt klein voor huiskamer begrippen maar ideaal is anders. Later werd die kooi nog groter zodat ze er samen in konden en toch voldoende afstand van elkaar konden nemen. Het was geen liefde maar ze accepteerden elkaar en hadden "aanspraak" als ik aan het werk was.
Toen we verhuisden kregen de grijsjes een enorme buitenvoliere met binnenverblijf. Het was het eerste wat we bouwden eigenlijk en sinds de lente van dat eerste jaar hier zitten ze daar in. Om ze wat te doen te geven zitten er allemaal takken in om aan te knagen en hebben we in het binnenhok een holle boomstam gezet. Tijdens de verhuizing hebben we ze DNA laten sexen omdat we ze toch in vervoerskooitjes moesten stoppen en ze dus moesten vastpakken. Tot onze verbazing bleek Koko die altijd op mijn hand zat te paren en mij wou voeren een pop en Roxy, een man.
Het voorjaar nadat ze in de volière ingingen gedroeg Koko zich vreemd, ik zei tegen mijn man dat ik vermoede dat ze een ei wou gaan leggen en inderdaad, enkele dagen later lag er een ei. Het werden er maar liefst 5 waarop ze 6 weken lang heeft zitten broeden. Er zat niets in, dat was duidelijk. Dat kon ook niet want ze waren elkaar ondertussen wel aan het poetsen en Roxy liep wel eens van links naar rechts over Koko (in broedse kip houding) heen maar dat was het dan ook wel LOL. Toen we de eitjes op aanraden van een kweker weggenomen hadden legde Koko gewoon 4 nieuwe eitjes. Nadat de broedtijd verstreken was haalden we de eieren compleet met broedblok weg maar toen begon ze gewoon op de bodem weer een nieuw broedsel... Het was inmiddels half september en dan is het op de bodem van het buitenhok echt koud aan het worden. Dus uit vrees voor haar gezondheid het broedblok dan maar weer terug, ei er in en vooruit maar. Weer 3 lege eitjes... Goddank was ze er daarna klaar mee en kon het blok eruit blijven.
Het werd weer lente en Koko veranderde weer in een broedse kip, tegen de tijd dat ze dreigde weer op de grond te gaan zitten kreeg ze haar boom terug. Wederom 3 lege nesten, gelukkig met 3 eitjes per keer dus niet zo overdreven veel als het jaar er voor.
En dit jaar hetzelfde liedje, 3 lege eitjes waarna ze weer van voor af aan begon. Ik heb niet eens meer opgeschreven wanneer het eerste werd gelegd. En je e voelt hem waarschijnlijk al aankomen... twee weken geleden, de 2e dag van onze vakantie, hoorde ik bij het voeren een gesmoord geluid uit de boomstam komen. Ik schrok me dood en dacht dat Koko ademnood had. Ik ruk de klep van het blok en kan nog net op tijd mijn handen terugtrekken voor pittbull Koko die gelukkig niets mankeerde. Maar achter haar, in het zaagsel schemerde een klein roze dingetje met grijs dons en een gitzwart snaveltje... Koko en Roxy hebben een jong!
Ik ben struikelend en schreeuwend naar binnen gerend LIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEF????????????????!!!!!!!!!!!!!!! Lief keek al even vol ongeloof als ik ;) De dag erna kwam er een duotoon uit de boomstam en bij een voorzichtige controle bleek er nog een jong te liggen. Koko haar snavel zat vol smurrie dus blijkbaar werkten haar instincten en was ze aan het voeren. Ik wist dat er drie eitjes lagen en twee dagen later kwam ook het 3e en laatste jong uit... en nu wat?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten